DE HEILIGE GRAFKERK IN JERUZALEM

 

In het begin van de 1e eeuw na Christus stond op de plek van de huidige kerk een heiligdom gewijd aan Aphrodite. Door klassieke historici ook wel beschreven als een tempel van Venus. Eusebius beweert, dat op dze plaats van oorsprong een christelijke diensten werden gehouden. Maar, zo schrijft hij in "Het leven van Constantijn", keizer Hadrianus had de plek, uit haat voor de christenen, onder zand bedolven en er een heidens heiligdom van gemaakt. Het maakte onderdeel uit van de reconstructie van Jeruzalem in een Romeinse stad in 135. Dit als reactie op de Joodse opstand van 70 nC, waarbij de Tempel werd verwoest, en de opstand van Bar Kokbha (132-135).

Keizer Constantijn, tot het Christendom bekeerd, gaf rond 325 opdracht de tempel af te breken, de opgebrachte aarde te verwijderen. Bischop Macarius van Jeruzalem kreeg opdracht op die plaats een kerk te bouwen. De "Pelgrim uit Bordeaux" meldt in 333, dat keizer Constantijn een prachtige basilica heeft laten bouwen. Constantijn gaf zijn moeder opdracht om kerken te bouwen op alle plaatsen, die aan het leven en sterven van Jezus herinnerden. Zij was tijdens de opgravingen en de bouw in Jeruzalem aanwezig. Volgens de overlevering heeft zij in die periode het "Ware Kruis" en het graf van Jezus ontdekt. Socrates Scholasticus (geboren c. 380) beschrijft uitgebreid de betrokkenheid van Helena bij deze ontdekkingen. Zij bouwde de "Geboortekerk" in Bethlemen ter gedachtenis aan de plek waar de Messias ter wereld kwam. De Heilige Hartkerk gaf de plek aan van zijn dood en de wederopstanding.

De kerk ligt binnen de muren van het oude Jeruzalem. De lokatie is voor vele christenen Golgotha, waar volgens het Nieuwe Testament Jezus werd gekruisigd en begraven.